Rajmund - Na Stacji o Piątej

Piąta rano, zimny wiatr otulił cały świat,
W dłoni bilet, w oczach gasł ostatni ciepły blask.
Nic nie mówił cichy peron, tylko zegar głośno grał,
A ja czułem, że odjeżdża ktoś, kogo dobrze znam.
Jeszcze chciałem Ci powiedzieć, żebyś została tu,
Lecz zagłuszył moje słowa pociągu głośny szum.
Jedno spojrzenie, jeden uśmiech, jeden cichy gest,
I wiedziałem, że już nigdy nie zapomnę Cię.

Ref.:
Na stacji o piątej zatrzymał się czas,
Gdy pociąg odjechał i los rozdzielił nas.
Stałem na peronie jak bezdomny pies,
Machałem do Ciebie, pomachałaś mi też.
Na stacji o piątej serce biło jak dzwon,
Nie myślałem, że zechcesz odjechać stąd.
Gdy pociąg odjechał, już nie chciało się żyć,
Sam nie wiem do dziś... może tak miało być.
Minęło tyle lat, a ja wracam czasem tam,
Na ten stary peron, gdzie zatrzymał się mój świat.
Każdy gwizdek pociągu przypomina tamten dzień,
I wciąż szukam Twoich oczu pośród ludzi, pośród mgieł.
Może kiedyś los na nowo skrzyżuje nasze dni,
Może znów o piątej rano obok mnie pojawisz się Ty.
Powiem wtedy wszystko to, czego zabrakło tamtych słów,
Bo od tamtej chwili wciąż brakuje mi Cię znów.

Ref.:
Na stacji o piątej zatrzymał się czas,
Gdy pociąg odjechał i los rozdzielił nas.
Stałem na peronie jak bezdomny pies,
Machałem do Ciebie, pomachałaś mi też.
Na stacji o piątej serce biło jak dzwon,
Nie myślałem, że zechcesz odjechać stąd.
Gdy pociąg odjechał, już nie chciało się żyć,
Sam nie wiem do dziś... może tak miało być. (2 x)